Een jaar rond

1 april 2022

foto: Annick Declercq

Een jaar geleden arriveerden we op Schriekse bodem, een camionette en auto vol spullen, een hoofd en hart vol dromen en goesting. Ook ons cateringbedrijfje, Hanne & Jelmer, ging mee voor anker, op Akelei. In deze blog blikken we terug.

1 maand voorbereiden, 11 maanden koken achter de rug. Een wekelijkse kooksessie op donderdag. Een wekelijkse inmaaksessie op woensdag. Behalve in de winter, dan gingen onze weckketels en inmaakbokalen in winterrust.

Hanne nam de voorbereiding en coördinatie van het koken en de verwerking op zich. Jelmer zocht in een ver verleden naar zijn schetspapier, lasermeter en vond tussen dat alles ook nog zijn architectenpet terug, die stond hem nog beeldig.

Terwijl Hanne de kookdagen voorbereidde, bereidde Jelmer de renovatie van het woonhuis voor. Beide achter de computer. Hanne verdiept in haar steeds innovatievere (of was het nodeloos complexe?) excell bestanden met receptuur (hoeveel procent zou spinazie slinken? Hoeveel gram mayonaise is een royale portie? Hoeveel weegt sla eigenlijk?). Jelmer verdiept in zijn tekenprogramma, een kleurig lijnenspel, geel voor isolatie, roze voor afvoeren en stippellijnen voor balken. Af en toe verdwaalt hij in de mogelijkheid om het huis uit te tekenen in millimeters, maar ach, oude boerderijen hebben eigenwijze muren, ze lopen niet altijd rechttoe rechtaan, wijken wel vaker af van het plan.

Kookdagen zijn lange dagen. Rond 8u30 tuft onze Rosse Voenk (onze roestbruine auto) het erf af. Volgestouwd met verse groenten, droogwaren, inmaakbokalen, ovenschalen, zout, peper en pollepels. Tot de nok gevuld. De bokalen rammelen vol ongeduld bij iedere hobbel in de weg (alleen onze oprijlaan telt al een handvol vrolijke putten). Eindbestemming is de parochiekeuken van Itegem, 20 minuutjes rijden van Akelei. We zijn ondertussen professionals in het efficiënt uit– en inladen van onze geordende dozen vol spullen. Geordend? Dat is dus vooral volgens Hanne haar logica, Jelmer fronst af en toe zijn wenkbrauwen en laat haar begaan.

Inmaken: het afgelopen jaar leerden we bij over confituur inmaken, dat appelmoes toch wel best geweckt wordt om schimmel te voorkomen, dat radijzen kunnen ontploffen, dat pitjes van frambozen na het persen nog heerlijk veel smaak hebben, dat je per liter soep maar 350g groenten nodig hebt en nog veel meer. Duizenden bokaaltjes werden schoongemaakt, hardnekkige etiketten er terug af geschrobd, gesteriliseerd en terug opnieuw gevuld.

Voor het inmaken en koken kregen we er ook een aantal vrienden bij: een weckketel voor het langer houdbaar maken van de spreads, appelmoes en mispelconfituur. Een keukenrobot voor de desserts (ons Kelly voor de vrienden) en onze laatste nieuwe aanwinst: een passata & fruitpers (Tommy voor de vrienden). Verder zijn onze trouwste vrienden nog steeds onze geliefde messen groot en klein (ze vragen al maanden naar een bezoekje aan een goede messenslijper in de buurt, we zouden daar beter eens werk van maken voor ze in staking gaan) en natuurlijk onze 2 x 2 behulpzame handen. Zij voeren nog steeds het merendeel van het werk uit.

Niet te vergeten hebben we ook ons hoofd en hart nodig, onze trouwe compagnons de route. We hebben ons hoofd nodig terwijl er verschillende bereidingen tegelijk pruttelen op het vuur of roosteren in de oven. In ons achterhoofd overlopen we bij iedere stap ook het lijstje aan allergieën waar we rekening me dienen houden: 2 porties zonder gluten, 4 porties zonder lactose, 4 porties plantaardig, 1 portie zonder selder, 1 portie zonder zout en 2 kindvriendelijke maaltijden. Koken voor een 40 à 50 tal personen is een werkje van opperste concentratie. Soms is het vloeken, hoe moeten we deze puzzel leggen? Is het alweer 20u en moet de afwas nog gebeuren?

Vaak is het ook voldoening, om al die schaaltjes en bokaaltjes vol eten te mogen overhandigen op vrijdag en zaterdag. Om de glinstering in haar ogen te zien wanneer ze eindelijk nog eens vol-au-vent kan eten maar dan zonder gluten en lactose, of wanneer blijkt dat er ook dessertjes kunnen gemaakt worden op maat van haar intoleranties. Of de zachte dankjewel die hij uitspreekt om de wekelijkse maaltijden die hij kan afhalen nu zijn vrouw herstellende is van een operatie. Het zijn de kleine verhalen die ons wind in de zeilen geven, brandstof voor onderweg.

In een ideaal scenario vinden we te midden van dit alles ook nog tijd om ons hart te laten spreken. Om af en toe receptuur en weegschalen aan de kant te schuiven en mevrouw intuïtie aan het roer van het schip te zetten, om haar de wilde wateren te laten bevaren en te weten dat het altijd wel goedkomt. De tijd nemen om computers dicht te klappen en een wandeling over de velden te nemen. De daslook te zien groeien als kool, de eerste frambozen te vinden in een hoekje, te zien hoe de slamix doorgegroeid is tot het stadium van knopjes en bloemen. De radartjes in Hanne’s hoofd gaan dan in volle vaart draaien, inspiratie stroomt in al haar volheid. Met name ‘s avonds laat of ‘s ochtends bij het opstaan komen er dan volop ideeën voor nieuwe recepten en gerechten opborrelen. Net op die momenten dat Jelmer graag even afschakelde van zijn werk met een film of op zijn gemakje wilde opstaan en wat yoga doen. Oeps . . . . bad timing.

We zijn bijna een jaar rond en hebben geleerd van de rijkdom en eigenheid van ieder seizoen. We zijn klaar voor een tweede ronde. Een lijstje aan communie- en verjaardagscaterings staat klaar. Net zoals de eerste lente bloemen in felle kleuren openbreken, zo staat ook onze agenda te popelen om in alle hevigheid los te barsten. 1, 2, 3 en . . . duiken maar!